Met de toenemende beschikbaarheid en de daling van kosten van bandbreedte voor uw verbindingen groeien de mogelijkheden tot inzet van video als communicatiemiddel. Daarnaast zijn beeldtelefonie en video conferencing belangrijke hulpmiddelen om communicatie met telewerkers te optimaliseren en tijd en kosten welke gepaard gaan met reizen te beperken.

Toch groeit de inzet van video communicatie niet zo snel als op grond van economische motieven verwacht zou mogen worden. Het matige oogcontact dat via veel video communicatie systemen wordt gerealiseerd, wordt gezien als een belangrijke rede daarvoor.

De rol van oogcontact

We staan even stil bij de rol van oogcontact. De makkelijkste manier voor mensen om gevoel weer te geven is door middel van gezichtsuitdrukking of gelaatsexpressie. Onze emoties zijn het eerst van ons gezicht af te lezen. Het gezicht heeft veel spieren waarmee we ook de fijnere nuances van onze emoties kunnen uitdrukken. De synchronisatie tijdens het verloop van een gesprek en de onderlinge afstemming van de partners op elkaar, verloopt voor een belangrijk deel via oogcontact: het uitwisselen van blikken. Als gesprekspartners geven we elkaar signalen waarmee we de verdeling van de gesprekstijd regelen. Het zien van bijvoorbeeld een hoofdknik betekent toestemming om door te praten.

Hoe we iemand aankijken speelt ook een rol tijdens het leggen van contacten en het opbouwen van een relatie. Wanneer we met iemand contact willen aanknopen, zullen we die ander eerst aankijken. We zullen meer kijken naarmate we nauwer contact wensen. Pas wanneer de ander terugkijkt hebben we oogcontact. Het moeten aankijken van andere mensen maakt ons vaak wat zenuwachtig. Toch weten we ook dat het aankijken van een ander heel belangrijk is. We krijgen een vervelend gevoel wanneer de ander waarmee we spreken ons niet aankijkt. Het oogcontact is waarschijnlijk ons belangrijkste non-verbale communicatiemiddel.

Ongeschreven regels

Voor het aankijken van mensen bestaan een aantal ongeschreven regels. Aankijken is belangrijk bij de gespreksregulatie. Door het al of niet aankijken van onze gesprekspartner zetten we als het ware de punten en komma's in onze gesproken zin. Het volgende patroon in een gesprek volgt iedereen en meestal ongemerkt:

Als u iets wilt vertellen, kijkt u degene tegen wie u gaat spreken kort aan. U kijkt dan of hij of zij u ook aankijkt en dus bereid is om naar u te luisteren. Dan kijkt u van hem of haar weg terwijl u begint te spreken. Zolang u weg kijkt, weet de luisteraar dat u nog door wilt spreken en niet onderbroken wenst te worden. Als u op iets accent wilt leggen, kijkt u de luisteraar weer kort aan. U kunt dan ook zien of de luisteraar nog luistert. De luisteraar zal misschien knikken om u aan te moedigen door te spreken. Als u klaar bent met uw verhaal kijkt u de luisteraar iets langer aan. Hiermee geeft u het teken dat u uitgesproken bent en dat de luisteraar kan gaan spreken. Als het goed is kijkt de luisteraar niet weg zolang u aan het woord bent. Al die tijd blijft hij of zij u aankijken. Als dit niet zo is, kunt u zich afvragen of de luisteraar uw verhaal wel interessant vindt.

Aankijken regelt ook het maken van contact. Bij een ontmoeting weet u zo of u wel of niet een gesprek met de ander zal hebben. Vanaf welke afstand u begint met aankijken hangt af van de relatie die u met de ander hebt en de tijd dat u elkaar niet hebt gesproken. Bijvoorbeeld: U loopt op straat en ziet in de verte een vage bekende die op u toe komt lopen. Deze bekende blijft u niet aankijken tot hij vlak bij u is. Integendeel, u kijkt weg en bewondert de gevels, de trottoirtegels, het verkeer en de lucht, totdat hij of zij u op zo’n twee meter genaderd is. Dan kijkt u hem of haar kort aan en begroet alsof u de persoon in kwestie  nu pas ziet.

Lees ook de artikelen:

- Geen voice over IP, maar video over IP

- Telefonisch vergaderen 2.0

                         Vraag expert advies!
Wilco Smit  

Voor meer relevante informatie zie:
- VoIP
- Telefonische bereikbaarheid

Web www.kennisportal.com